«نیکلاس کیج» که یکی از پرکارترین بازیگران هالیوود است اعلام کرد که تقریبا کار او در سینما در آستانه ۶۰ سالگی به پایان رسیده است.

یکی از ستارگان هالیوود به بازنشستگی چشم دوخته است، «نیکلاس کیج» که در آستانه ۶۰ سالگی است، می‌گوید که تقریباً بازیگری برای او به پایان رسیده است و ممکن است تنها در سه یا چهار فیلم دیگر مقابل دوربین برود.

نیکلاس کیج در مصاحبه‌ای جدید با مجله «ونیتب فر» گفت: «احساس می‌کنم آنچه را که باید در مورد سینما بگویم، گفته‌ام و تا آنجایی که می‌توانستم نقش‌آفرینی داشته‌ام… می‌خواهم در روند انتخابم سخت‌گیرانه‌تر باشم و با صدای بلند خداحافظی کنم»

نیکلاس کیج

بازنشستگی نیکلاس کیج

دور از سینما نیکلاس کیج

شغل جدید نیکلاس کیج

نیکلاس کیج اضافه کرد که پدرش در ۷۵ سالگی درگذشته و او نیز تخمین می‌زند که ممکن است تنها ۱۵ سال دیگر زنده باشد و می‌خواهد این زمان را با خانواده‌اش بگذراند. با این حال او می‌گوید که آماده است تا سایر اشکال بازیگری، مانند سریال تلویزیونی را امتحان کند، کاری که هرگز تاکنون انجام نداده است.

نیکلاس کیج از زمان نقش آفرینی در فیلم «دختر دره» در سال ۱۹۸۳ در بیش از ۱۰۰ فیلم بلند ظاهر شده و در سال ۱۹۹۶ برای بازی در فیلم «ترک لاس وگاس» برنده اسکار بهترین بازیگر مرد شد. او تنها در سال ۲۰۲۳ در شش عنوان فیلم بازی کرده و کمدی فعلی او با نام «سناریوی رویایی» یکی از بهترین واکنش‌های منتقدان را در دوران بازیگری وی به ارمغان آورده است.

صحبت‌های  نیکلاس کیج مبنی بر بازی در تنها سه یا چهار فیلم، احتمالا شامل چهار عنوان فیلم آینده او که در وبسایت «IMDB» در مراحل مختلف تولید هستند، نمی شود.

«نیکلاس کیج» نخستین بار در دهه ۱۹۸۰ میلادی با بازی در فیلم «ماه زده» و «بزرگ کردن آریزونا» به عنوان یک استعداد بازیگری شناخته شد و در نهایت با کسب جایزه اسکار در سال ۱۹۹۵ برای بازی در فیلم «ترک لاس وگاس» به یکی از معروف‌ترین بازیگران سینمای جهان تبدیل شد.

او در ادامه در فیلم‌های مهمی چون «صخره»، «تغییر چهره» و «گنجینه ملی» نیز بازی کرد و در سال ۲۰۰۲ برای نقش‌آفرینی در فیلم «اقتباس» برای دومین بار نامزد کسب جایزه اسکار شد.

 تفسیربرانگیز و نشاندهنده تحول در مسیر حرفهای یک هنرمند است. نیکلاس کیج، با آن سابقه درخشان و گاه آشفته، خود بارها این موضوع را به شکلی پارادوکسیکال مطرح کرده است.

ریشههای مفهوم بازنشستگی:
ایده خداحافظی  نیکلاس کیج از سینما عمدتاً از دو منبع سرچشمه میگیرد: اول، حجم انبوه فیلمهای مستقیم-به-ویدیویی در کارنامه اخیرش که برخی را به این نتیجه رساند که عطش هنری او فروکش کرده است. دوم، اظهارات صریح خودش درباره عدم تمایل به «بازیگری تا آخر عمر». کیج به وضوح گفته میخواهد قبل از آنکه حضورش عادی و تکراری شود، صحنه را به شیوهای «با وقار» ترک کند.

تفسیر درست: بازتعریف، نه خروج.
نگاه دقیقتر به عملکرد و گفتههایش نشان میدهد «بازنشستگی» از دید نیکلاس کیج به معنای توقف مطلق نیست، بلکه یک تغییر جهت استراتژیک و گزینشگرانه است. او در حال تصفیه مسیر حرفهای خود است. هدف، جایگزینی کمیت با کیفیت، و فرار از دام تکرار به سمت کشف نقشهای چالشبرانگیز و منحصربهفرد است. فیلم «نوآرِ بیاهمیتِ خوک» شاهدی درخشان بر این ادعاست؛ نقشی که تمام توجه منتقدان را به بازی عمیق و ظریف او جلب کرد و ثابت کرد استعداد خام او نه تنها زنده، بلکه پختهتر شده است.

فصل جدید: هنرمندی آزادتر.
به نظر میرسد  نیکلاس کیج میخواهد از فشارهای تجاری هالیوودفاصله بگیرد و به قلمرویی برود که آزادی هنری بیشتری دارد. این میتواند شامل همکاری با کارگردانان مستقل، پرداختن به ژانرهای آزمایشی، یا حتی تمرکز بیشتر بر صداپیشگی و تولید باشد. بازنشستگی برای او احتمالاً به معنای کنار گذاشتن «سیستم» و نه «حرفه» است.

جمعبندی:
بنابراین، بازنشستگی نیکلاس کیج را باید نه به عنوان یک نقطه پایان، بلکه به عنوان آغاز یک دوره انتخابی و متمرکز از زندگی حرفهای او دید. او در پی حفظ جایگاه خود به عنوان یک «اسطوره زنده» و یک «هنرمند جسور» است، اما این بار بر اساس شرایط و معیارهای خودش. میراث سینمایی او با نقشهای بهیادماندنی در آثاری مانند «ترک لاس وگاس»، «کونگفو یتیم» و اخیراً «خوک» تثبیت شده است. حالا نوبت فصل جدیدی است که در آن، نیکلاس کیج بر خلاف بسیاری از همتایانش، شاید خود را از قید انتظارات معمول رها کند و یک بار دیگر، اما این بار باتجربه، ما را شگفتزده نماید.